Αγοράζεις ηλεκτρικό φορτηγό. Μπορείς όμως να βγάλεις τα λεφτά του;
Έρχεται το νέο diesel-hybrid Fiat Ducato: Γιατί το diesel διατηρείται στα Μεγάλα Vans;
MAN TGS 60t.: Τι κερδίζει μια εταιρεία στις βαριές μεταφορές;

Η φόρτιση εκτός έδρας παραμένει απαραίτητη για τα ηλεκτρικά φορτηγά, με IRU και T&E να ζητούν συνδυασμό δημόσιων, ιδιωτικών και ημι-ιδιωτικών υποδομών.
Οι δημόσιοι φορτιστές χρειάζονται τη στήριξη υποδομών στις εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων.
Η ημί-ιδιωτική φόρτιση ανοίγει εταιρικούς φορτιστές σε συνεργάτες και μικρότερους μεταφορείς.
Ο ιδιοκτήτης θα διατηρεί τον έλεγχο της πρόσβασης και την προτεραιότητα του στόλου του.
IRU & T&Ε ζητούν ευκολότερες συνδέσεις, χρηματοδότηση και σαφείς κανόνες μέσω AFIR.
Πού θα φορτίζει ένα ηλεκτρικό φορτηγό όταν βρίσκεται μακριά από την έδρα του; Και τι επιλογές έχει ένας μικρός μεταφορέας που δεν διαθέτει δική του εγκατάσταση; Αυτά τα ζητήματα φέρνουν στο προσκήνιο η Διεθνής Ένωση Οδικών Μεταφορών, IRU, και η οργάνωση Transport & Environment (T&E), ζητώντας ένα πληρέστερο ευρωπαϊκό δίκτυο φόρτισης.
Στην κοινή επιστολή τους προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, (8/10/2026), υπογραμμίζουν ότι σημαντικό μέρος της ενέργειας των φορτηγών αναμένεται να παρέχεται στις βάσεις των επιχειρήσεων και στους προορισμούς τους. Εκεί, η φόρτιση μπορεί να ενσωματώνεται στην καθημερινή λειτουργία και να συμβάλλει στον έλεγχο του συνολικού κόστους ιδιοκτησίας.
Όμως η φόρτιση στην έδρα δεν καλύπτει κάθε διαδρομή. Τα φορτηγά ταξιδεύουν εκτός βάσης, ενώ αρκετές μικρότερες επιχειρήσεις δεν διαθέτουν τον χώρο, την ηλεκτρική ισχύ ή τα κεφάλαια για επαρκείς υποδομές. Οι δημόσιοι σταθμοί παραμένουν απαραίτητοι, ιδιαίτερα κατά μήκος του διευρωπαϊκού δικτύου μεταφορών. Η πρόταση προσθέτει μία ακόμη επιλογή: την αξιοποίηση εταιρικών εγκαταστάσεων και από άλλους επαγγελματίες.
Γιατί οι ίδιοι φορτιστές δεν επαρκούν για ηλεκτρικά Vans και φορτηγά
Η ημι-ιδιωτική φόρτιση περιγράφει μια ενδιάμεση λύση ανάμεσα στον αποκλειστικά ιδιωτικό φορτιστή και στον δημόσια προσβάσιμο σταθμό. Μια επιχείρηση θα μπορούσε να διαθέτει εθελοντικά μέρος της δυναμικότητας των φορτιστών της σε άλλους μεταφορείς, υπό συγκεκριμένους όρους πρόσβασης.
Τέτοιες εγκαταστάσεις μπορούν να βρίσκονται σε βάσεις στόλων, αποθήκες, κόμβους logistics και σημεία φορτοεκφόρτωσης. Η επιστολή αναφέρει χαρακτηριστικά τη δυνατότητα μεγαλύτερων εταιρειών να εξυπηρετούν υπεργολάβους και μικρότερους συνεργάτες τους.
Για τις μικρομεσαίες μεταφορικές επιχειρήσεις, αυτό θα μπορούσε να προσφέρει πρόσβαση σε υποδομές που δυσκολεύονται να κατασκευάσουν μόνες τους. Παράλληλα, θα διεύρυνε τις επιλογές φόρτισης στα σημεία όπου πραγματοποιείται ήδη μεταφορικό έργο.
Το οικονομικό ενδιαφέρον αφορά και τις δύο πλευρές. Ο χρήστης θα μπορούσε να εξυπηρετείται χωρίς μεγάλη αρχική επένδυση σε δική του εγκατάσταση, ενώ ο ιδιοκτήτης να αξιοποιεί περισσότερο την υποδομή του. Οι οργανώσεις επισημαίνουν επίσης τη δυνατότητα αποδοτικότερης χρήσης της διαθέσιμης ισχύος του δικτύου. Ωστόσο, δεν προσδιορίζουν συγκεκριμένες τιμές φόρτισης ή εγγυημένο ποσοστό εξοικονόμησης.

Οι δημόσιοι σταθμοί φόρτισης παραμένουν αναγκαίοι, ενώ η προτεινόμενη ημι-ιδιωτική φόρτιση θα μπορούσε να προσθέσει δυναμικότητα σε εγκαταστάσεις επιχειρήσεων.
Θα πρέπει μια μεταφορική να ανοίξει υποχρεωτικά τους φορτιστές της σε τρίτους; Η απάντηση, σύμφωνα με την πρόταση, είναι ξεκάθαρη: η συμμετοχή πρέπει να παραμένει εθελοντική, χωρίς νέες υποχρεώσεις εγκατάστασης ή παραχώρησης πρόσβασης.
Η επιχείρηση θα διατηρεί τον έλεγχο πρόσβασης και θα μπορεί να δίνει προτεραιότητα στα δικά της οχήματα. Άλλωστε, για μια εταιρεία μεταφορών ή logistics, η φόρτιση τρίτων συνήθως δεν αποτελεί την κύρια δραστηριότητά της.
Αυτό εξηγεί και το αίτημα για ξεχωριστή κατηγορία στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Οι IRU και T&E ζητούν νομικές διευκρινίσεις, ώστε μια εταιρεία που μοιράζεται εθελοντικά τους φορτιστές της να μη θεωρείται αυτομάτως φορέας εκμετάλλευσης δημόσιων σταθμών φόρτισης ή προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας.
Ζητούν επίσης απλές, προβλέψιμες και αναλογικές προϋποθέσεις λειτουργίας. Ο στόχος είναι η πρόσθετη αξιοποίηση της εγκατάστασης να μην αποθαρρύνεται από διοικητικές απαιτήσεις δυσανάλογες προς την υπηρεσία που προσφέρει η επιχείρηση.
Η παρέμβαση συνδέεται με την αναθεώρηση του Κανονισμού για την ανάπτυξη υποδομών εναλλακτικών καυσίμων — AFIR (Alternative Fuels Infrastructure Regulation). Οι δύο οργανώσεις ζητούν να αναγνωριστεί η ημι-ιδιωτική φόρτιση ως διακριτή κατηγορία, με ελάχιστα κοινά κριτήρια.
Στις προτεραιότητες περιλαμβάνονται η άρση εμποδίων στις αδειοδοτήσεις και στις συνδέσεις με το δίκτυο, καθώς και η ένταξη των εταιρικών υποδομών στον εθνικό σχεδιασμό ενέργειας και μεταφορών. Ζητείται ακόμη πρόσβαση σε κατάλληλη ευρωπαϊκή και εθνική χρηματοδότηση και σε κρατικές ενισχύσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην ανάγκη η εξυπηρέτηση τρίτων να μη δημιουργεί δυσανάλογες υποχρεώσεις ή να περιορίζει χρηματοδοτική στήριξη που έχει ήδη χορηγηθεί. Η επιστολή ζητά επίσης κατευθύνσεις για τα χρηματοδοτικά σχήματα και τη χρήση ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας.
Για τους μεταφορείς και διαχειριστές στόλων στην Ελλάδα, το πρακτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στη δυνατότητα περισσότερων επιλογών φόρτισης μέσω επαγγελματικών συνεργασιών. Πρόκειται, όμως, για πρόταση ευρωπαϊκού πλαισίου, χωρίς να ανακοινώνεται συγκεκριμένο ελληνικό πρόγραμμα ή νέα υποχρέωση για τις επιχειρήσεις.
Ηλεκτρικά φορτηγά: Γιατί η μετάβαση χρειάζεται περισσότερα από νέα οχήματα
PRO.autotriti.gr | Ταυτότητα
Επωνυμία Επιχείρησης: AUTO ΤΡΙΤΗ ΑΕ
Έδρα - Γραφεία: Λεωφόρος Αμαρουσίου 14 - Νέο Ηράκλειο, Τ.Κ. 141 22
Νομική Μορφή: ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Α.Φ.Μ.: 998384177
Δ.Ο.Υ.: ΚΕΦΟΔΕ
Στοιχεία Επικοινωνίας:
E-mail: [email protected]
Τηλέφωνο: 211 1085500
Ιστοσελίδα: PRO.autotriti.gr
Διοικητικά Στελέχη
Ιδιοκτήτες & Κύριοι Μέτοχοι: Δανάη Τριανταφύλλη – Δάφνη Τριανταφύλλη
Νόμιμος εκπρόσωπος - Διευθυντής: Νίκος Καρανάσιος
Διαχειριστής ονόματος τομέα: ΑUTO ΤΡΙΤΗ Α.Ε.